علامه طباطبائی: ای کاش یک مرثیه خوان حضرت سیدالشهدا(ع) بودم

به گزارش خبرگزاری حوزه، خاطراتی از ارادت مرحوم علامه طباطبائی به ساحت مقدس آقا اباعبدالله علیه السلام و مجلس روضه تقدیم شما فرهیختگان می شود.

وقتی از علامه طباطبایی می‌پرسند: چگونه طبق فرمایش امام صادق [علیه السلام]یک قطره اشک عزادار، آتش جهنم را خاموش می‌کند؟

می‌فرمایند: چه مانعی دارد که قطره اشکی با اذن و خواست خدا، آتش جهنم را خاموش گرداند.

در واقع قطره اشک نظیر توبه است که باعث آمرزش گناه و محو آثار و از بین بردن عذاب می‌شود و نیز در نقطه مقابل آن کفر، باعث حبط و نابودی حسنات و نعمت‌های بهشتی و سبب افروختن آتش می‌گردد.

مرحوم علامه طباطبایی اعلی‌الله‌مقامه در مجالس روضه‌ای که سیّدی در محله گذرخان قم تشکیل می‌داد شرکت می‌نمود، یک بار قسمتی از منزل آن سید نوسازی شده بود و علامه در همان قسمت نشسته بودند.

در آن هنگام می‌پرسند: چه مدت است که در این جا مجلس عزاداری برپاست؟ گفته بودند: بیش از چهل سال.

مرحوم علامه از آن قسمت نوسازی شده، برخاستند و به قسمت قدیمی خانه رفتند و فرمودند: «این آجرهایی که چهل سال شاهد گریه بر امام حسین علیه‌السلام بودند، قداستی دارند که انسان به این‌ها هم تبرک می‌جوید.»

یکی از ارادتمندان مرحوم علامه طباطبایی گفته است؛ با این که حضور ایشان عظمتی به مجلس عزاداری می‌داد، ولی در مجلس سوگواری برای سالار شهیدان علیه‌السلام همچون افراد عادی شرکت می‌نمود و عقیده‌اش در حدّی بود که می‌گفت: «این کتیبه‌های سیاه که بر در و دیوار حسینیه و محل عزاداری نصب کرده‌اند، ما را شفاعت می‌کند.»

ایشان در مجلس عزاداری، آنچنان شدید گریه می‌کرد، به طوری که دانه‌های اشک از چشمانش سرازیر می‌شد.

یک بار شخصی محضر علامه طباطبایی آمده بود، اما ایشان را نمی‌شناخت و به همین سبب، سخنان ناپسندی گفته بود. وقتی فهمید شخصی که رو به روی او نشسته علامه طباطبایی است، اظهار شرمندگی و عذرخواهی کرد و به ایشان گفت: من گمان نمی‌کردم که شما حضرت علامه طباطبایی باشید و از ظاهرتان این گونه تصورکردم که یک روضه خوان امام حسین علیه‌السلام هستید؟

علامه فرمود: «ای کاش بنده یک مرثیه خوان حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام بودم، همه سال‌هایی که سرگرم درس و بحث بوده‌ام با یک مرثیه‌خوانی امام حسین برابری نمی‌کند.»

استاد شهید مطهری، استاد بزرگوارشان علامه طباطبایی را چنین توصیف می‌کند:

من فیلسوف و عارف بسیار دیده‌ام و احترام مخصوص من به علامه طباطبایی، نه به خاطر این است که ایشان یک فیلسوف است، بلکه احترامم به این جهت است که او عاشق و دلباخته اهل بیت [علیه‌السلام]است.

علامه در ماه رمضان، روزه خود را با بوسه بر ضریح مقدس حضرت معصومه علیهاالسلام افطار می‌کرد. ابتدا پیاده به حرم مطهر مشرف می‌شد، ضریح مقدس را می‌بوسید، سپس به خانه می‌رفت و غذا می‌خورد. این ویژگی است که مرا به شدت شیفته ایشان نموده است.

منابع: در محضر آیت‌الله طباطبایی، ص ۱۸۲، ز مهر افروخته، ص ۱۱۵، سیل اشک، ص ۵۰، ز مهر افروخته، ص ۱۱۵، خوشه‌های زرین، ص ۸۰.